Misschien heb je dit meer dan één keer gehoord: dat je te snel reageert. Dat je dingen groter maakt dan ze zijn. Dat je te gevoelig bent.
En misschien heb je dat geïnternaliseerd — als iets wat klopt over jou. Als een karaktereigenschap die je lastig maakt, of moeilijk om mee samen te leven.
Maar wat als de reactie proportioneel was aan wat jij waarnam — en het systeem waarmee je waarnam, anders gekalibreerd is dan dat van een ander?
Dat verandert de vraag. Niet: waarom reageer ik zo sterk? Maar: waarop reageert mijn systeem eigenlijk — en is dat nog wat er nu voor me staat?
Dat is geen makkelijke vraag. Want de aanleiding was er echt. De pijn was echt. Maar het patroon — de manier waarop het systeem die aanleiding verwerkte — dat is ouder dan deze situatie.
Te gevoelig zijn is niet hetzelfde als verkeerd voelen. Het is een systeem dat op de verkeerde situatie is ingesteld.