Hoe dit er vroeger uitzag

Misschien was er thuis iemand van wie je hield en die je tegelijkertijd vreesde. Niet altijd bewust — maar het gevoel dat je nooit helemaal wist wat je kon verwachten.

Misschien wisselden warmte en onveiligheid elkaar af zonder duidelijke logica. Een omgeving die soms veilig voelde en soms niet — en waarbij je nooit goed begreep waarom het ene moment anders was dan het andere.

Misschien herken je dit: dat je als kind soms bevroor. Dat je niet wist wat je moest doen of zeggen. Dat je soms wegging in jezelf — niet als keuze, maar als enige beschikbare reactie.

Misschien ook dit: dat je vroeg leerde om jezelf aan te passen aan wat er nodig was. Niet vanuit rust, maar vanuit waakzaamheid. Altijd inschatten. Altijd klaar voor wat er kon komen.

Of dit: dat er momenten waren waarop de persoon die je nodig had, ook de persoon was van wie je bang was. En dat je daar als kind geen woorden voor had — alleen een gevoel dat ergens in je lichaam bleef zitten.