De mensen van wie ik houd, doen me ook pijn.
Het vroegste en diepste narratief van dit patroon. Niet als bewuste overtuiging, als lichamelijke verwachting. Nabijheid en gevaar zijn samen opgeslagen. Dat de een niet zonder de ander kan komen, is geen gedachte. Het is een reflex.
Ik weet nooit wat ik kan verwachten.
Het verhaal dat voorspelbaarheid niet bestaat. Dat veiligheid altijd tijdelijk is. Dat wie nu goed is, morgen anders kan zijn, zonder waarschuwing, zonder logica. Waakzaamheid als enige beschikbare respons op een wereld die niet te vertrouwen is.
Als ik mezelf laat zien, wordt het gebruikt tegen me.
De overtuiging dat kwetsbaarheid gevaarlijk is. Niet als abstracte gedachte maar als geleerde werkelijkheid. Het kind dat zichzelf liet zien en daar prijs voor betaalde, leerde: verberg wat kwetsbaar is. Die les reist mee.
Ik ben te veel, of niet genoeg.
Een versnipperd zelfbeeld dat pendelt tussen twee extremen. Soms het gevoel te groot, te intens, te onhandelbaar te zijn. Soms het gevoel onzichtbaar, onbelangrijk, niet de moeite waard te zijn. Een stabiel midden ontbreekt, omdat dat midden nooit consistent werd gespiegeld.
Deze verhalen zijn niet irrationeel. Ze zijn de juiste conclusies uit een omgeving die ze rechtvaardigde. Ze zijn alleen nooit herzien.