Waar dit op is gebaseerd

De klassieke studie die de vreemde-situatietest introduceerde en de drie basishechtingsstijlen beschreef: veilig, vermijdend en angstig-ambivalent. Ainsworth was de eerste die systematisch in kaart bracht hoe vermijdend gehechte kinderen er van buiten rustig uitzien terwijl ze intern in stress verkeren. De basis van alles wat op deze pagina staat over het kind dat leert zijn behoeften te verbergen.

Mary Main breidde het werk van Ainsworth uit en beschreef als eerste de deactiverende strategie als een coherente maar risicovolle aanpassing. Haar onderzoek liet zien dat vermijdend gehechte kinderen hun hechtingssysteem actief dempen, niet omdat ze niets voelen, maar als bescherming. Tevens de basis voor het onderscheid tussen deactivatie en desorganisatie.

Van der Kolk beschrijft hoe vroege hechtingservaringen worden opgeslagen op het niveau van het zenuwstelsel, niet als bewuste herinnering maar als lichamelijke respons. Relevant voor het mechanisme van deactivatie: de aanpassing vindt plaats onder het niveau van bewuste keuze, in de regulatie van het autonome zenuwstelsel.

Het standaardwerk over hechting bij volwassenen. Mikulincer en Shaver beschrijven uitgebreid hoe de deactiverende strategie van het vermijdende kind zich voortzet in volwassen relaties, en welke cognitieve en emotionele processen daarbij betrokken zijn. Inclusief onderzoek naar beperkte toegang tot affectieve staten bij vermijdend gehechte volwassenen.