Om verder mee te denken

Veel mensen met een vermijdend patroon herkennen dit pas achteraf. Het kind dat weinig zeurt, dat zichzelf redt, dat volwassenen ontlast, dat viel misschien niet op als bijzonder. Het was gewoon hoe het ging. Pas in vergelijking met anderen, of als iemand het benoemt, wordt zichtbaar hoe vroeg die zelfstandigheid begon.

Dit is een van de kernvragen van het origine-model. Niet om schuld toe te wijzen, maar om te begrijpen wat het kind leerde over de relatie tussen behoefte en respons. Was er ruimte voor emotie? Werd het beantwoord, weggewuifd, of genegeerd? Het antwoord op die vraag legt de basis van het patroon bloot.

Er is een verschil tussen iemand die zelfstandig is omdat hij dat prettig vindt, en iemand die zelfstandig is omdat afhankelijkheid nooit veilig was. Het eerste is een voorkeur. Het tweede is een aanpassing. De vraag is niet of je zelfstandig bent, de vraag is of je ook de keuze voelt om het niet te zijn.

Dit is een van de vroegste overtuigingen die bij dit patroon ontstaan. Niet altijd als expliciet gedachte, maar als achtergrondgevoel dat meespeelt in hoe je je verhoudt tot anderen. Als die overtuiging er is, kleurt ze hoe je hulp vraagt, hoe je intimiteit toelaat, en hoe je reageert als iemand iets voor je wil doen.