Tik op een vraag om het antwoord te lezen. Meerdere vragen kunnen tegelijk open staan.
Veel mensen met een vermijdend patroon beschrijven dat ze emoties vertraagd ervaren. In het moment functioneren ze. Later — soms uren, soms dagen — komt er iets wat er toen al was. Dat is geen teken van koelheid. Het is een teken dat de verbinding met het eigen binnenste een omweg maakt.
Dit is een van de meest veelzeggende vragen voor dit patroon. Wie opgegroeid is met het idee dat behoeften niet welkom zijn, ervaart zorg van anderen vaak als ongemakkelijk — of als iets wat wederkerigheid vereist. Troost ontvangen zonder er iets voor terug te doen voelt vreemd, of zelfs bedreigend.
Bij het vermijdende patroon zijn boosheid en analyse vaak toegankelijker dan verdriet, angst of verlangen. Boosheid heeft een richting naar buiten. Analyse houdt afstand. Verdriet vraagt om nabijheid — en dat is precies wat het patroon moeilijk maakt.
Niet als aanklacht, maar als informatie. Wie vroeg leerde dat er niemand was om op terug te vallen, leerde zichzelf te zijn. Dat was logisch. De vraag is of dat patroon nog steeds de standaard is — ook nu er misschien wel iemand is.