Na een conflict de behoefte om even niets te hoeven. Om het te laten bezinken. Maar dan niet terugkomen — niet omdat je het vergeten bent, maar omdat het moment voorbij lijkt.
Moeite met repareren. Niet omdat je de relatie niet waardeert, maar omdat de stap naar de ander op dat moment groter voelt dan hij zou moeten zijn.
De neiging om te zeggen dat het goed gaat terwijl het dat niet is. Om dingen weg te wuiven die er wel toe doen. Om conflicten te sluiten door ze te laten liggen.
Ongemak als de ander veel ruimte inneemt met emoties. Niet altijd — maar soms een gevoel van: dit is te veel, ik weet niet waar ik moet staan.
En misschien dit: dat je partner soms zegt dat je er niet echt bij bent. Dat je aanwezig bent maar niet bereikbaar. Dat je dat herkent — en tegelijk niet goed weet hoe het anders moet.
Afstand in een relatie voelt van binnenuit niet als afstand. Het voelt als normaal.