Veelgestelde vragen

Omdat herkenning afstand vraagt, en die had je niet. Het systeem evalueert niet wat het al kent. Wat normaal is geworden, valt niet meer op. Dat is geen fout van jou. Het is hoe het brein werkt.

Misschien. Maar die vraag is minder nuttig dan ze lijkt. Wat je nu ziet, kon je toen niet zien, om precies de redenen die dit model beschrijft. De betere vraag is: wat doe ik met wat ik nu zie?

Onderscheid wat van jou is en wat van de ander. Je kunt alleen werken aan je eigen patroon. Dat klinkt beperkend, maar het is ook bevrijdend. Je hoeft niet te wachten tot de ander verandert om zelf een stap te zetten.

Terugkijken met het doel te begrijpen is iets anders dan piekeren. Piekeren draait in cirkels: hetzelfde steeds opnieuw, zonder nieuw inzicht. Begrijpen levert iets op: een herkenning, een patroon, een richting.

Als terugkijken alleen pijn oplevert en geen inzicht, is dat een signaal dat externe ondersteuning waardevol kan zijn. Het model laat verder zien wat er daarna gebeurt, hoe een jeugdlitteken geraakt wordt in een conflict en welke paden er zijn als de cyclus zich herhaalt.

→ Zie: activeringsmoment