Het was een kleine opmerking. Maar je voelde het meteen: iets in je lijf, vóór je wist wat je dacht.
Je was er al. De opmerking was niet de oorzaak. Ze was het moment waarop iets wat al bezig was, brak.
Je snapt zelf niet hoe je zo snel zo ver weg kon zijn. Een seconde geleden was alles nog goed.
Je partner zegt dat het uit het niets kwam. Dat klopt voor hen. Voor jou voelde het al een tijdje als oplopen.
Je hoorde een toon, niet eens de woorden. En je was al weg.
Achteraf kun je uitleggen wat er was. Op het moment zelf niet. Het denken was er niet meer bij.
Activatie kent geen tussenfase tussen rust en alarm, het denken haakt af voordat je weet dat het gebeurt.