Je merkt dat je gespannen bent, maar je weet niet precies waarom. Er is niets gebeurd.
Je zoekt bevestiging terwijl er niets mis lijkt, maar de onrust is er al.
Je trekt je terug, even, om te kijken wat de ander doet. Niet bewust. Gewoon kijken.
Het moment voelt kleiner dan jouw reactie erop. Dat klopt ook, het moment was de druppel, niet de bron.
Je partner zegt achteraf dat het uit het niets kwam. Maar voor jou was het al een tijdje bezig.
Je weet niet hoe je moet uitleggen wat je voelt, want je weet zelf niet precies wanneer het begon.
Wat van buiten plotseling lijkt, was van binnen al een tijdje aan het opbouwen.