Het gevoel dat je er niet helemaal bij kunt komen. Dat gesprekken een bepaalde diepte niet halen, ook als je het probeert.
Na een conflict: jij wil het uitpraten, de ander laat het liggen. Jij komt terug, de ander lijkt het al achter zich te hebben. Dat verschil — in tempo, in behoefte — dat schuurt.
De vraag die terugkomt: doe ik iets fout? Vraag ik te veel? Ben ik te emotioneel? Je past je aan, stelt minder vragen — en merkt dat de afstand daardoor niet kleiner wordt.
Misschien ook dit: momenten waarop je partner echt aanwezig was, echt verbonden — en je niet begreep waarom dat daarna weer weg was. Alsof er twee versies zijn, en je nooit weet welke je krijgt.
Als je dit herkent: het is niet jouw verbeelding. En het is ook niet jouw schuld.
De afstand die je voelt is geen oordeel over jou. Het is een patroon dat al bestond voordat jij er was.