Een vriend of familielid die van buitenaf meekeek op de partnerkeuze zag soms iets wat van binnenuit niet zichtbaar was.
Bij het vermijdende patroon: iemand die prima was (rustig, betrouwbaar, aanwezig) werd na verloop van tijd als minder interessant beschreven. De reden die werd gegeven, klopte maar half: te saai, geen chemie meer. Van buiten was zichtbaar dat de ander niets verkeerd deed, alleen niets deed wat het systeem als activatie herkende.
Bij het angstige patroon: de beschikbare partner werd met enthousiasme beschreven in het begin. Daarna met twijfel. "Ik weet het niet. Het voelt niet zo intens als met anderen." Van buiten was zichtbaar dat intensiteit werd verward met kwaliteit, en rust met gebrek aan gevoel.
Bij het gedesorganiseerde patroon: vrienden zagen soms dat de meest stabiele kandidaat werd afgewezen zonder duidelijke reden, terwijl iemand met meer spanning en onvoorspelbaarheid als aantrekkelijker werd beschreven. Van buiten was zichtbaar wat van binnen niet te benoemen was: het systeem koos voor wat het kende.
Wat van binnen voelde als aantrekkingskracht, was van buiten soms al herkenbaar als patroon.